HomeGuestbookForum print this page
Over mezelf
Thai Fruit Carving
Tsunami hulp
Home | Algemeen | Tsunami hulp

Tsunami hulp

De beslissing om 10% van mijn opbrengsten te doneren aan tsunami is een grote bron van inspiratie geweest voor mijn vakantie naar Thailand dit jaar. Het voelde alsof ik een missie had en niet gewoon maar een toerist was in mijn eigen land.

Samen met de collega's van Albron, studenten van mijn kooklessen, vrienden en familie hebben we meer dan 2400 euro opgeleverd. Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor het geld en het vertrouwen in mij. Zonder dit zou het project niet zon groot succes zijn geworden.

Nadat ik de eerste week bij mijn ouders was gebleven in Satun en op mijn kleine neefje had gepast, ging ik samen met mijn vader richting Krabi. We gingen op zoek naar een school die getroffen was door de tsunami. Eerst zijn we bij mijn broer geweest. Hij werkt in Krabi als toeristen vertegenwoordiger voor een bedrijf genaamd "Tour East". Via hem kwam ik in gesprek met zijn buurman, K. Tanapong. Deze man is congiƫrge op een school Krabi. Op zijn school zitten 14 kinderen waarvan de families getroffen zijn door de tsunami.

K. Tanapong vertelde mij dat de school zelf niet in het getroffen gebied ligt (aan het strand) en dat de school zelf onbeschadigd was. Maar de families van deze 14 kinderen wonen wel aan het strand of hun ouders waren werkzaam in de hotels op Ko Pi Pi. Ko Pi Pi is het zwaarst getroffen door de tsunami en alle gebouwen op dit eiland zijn weggevaagd. Deze families zijn alles kwijtgeraakt en de ouders hebben nu geen baan meer. Daarbovenop komt nog dat deze mensen helemaal geen hulp kregen van de Thaise overheid.

Ik luisterde naar hem met een triest gevoel maar zei nog niks over mijn plan om te helpen. Daarna bood hij aan om mij en mijn vader naar het tijdelijke opvangkamp voor slachtoffers van Ko Pi Pi te brengen. Het eerste dat ik zag was een groep vrouwen die op de grond zaten en kettingen zaten te rijgen. Kleine kinderen speelden daar vlakbij en een groep mannen was bezig met de installatie van een satellietschotel. Ik besloot om wat rond te lopen om de tijdelijke verblijven te inspecteren. Elk huisje had een kleine slaapkamer en een woonkamer. Maar wat mij het meeste trof, was dat elke woning een eigen televisie had en voldoende huisraad.

Ik liep terug en zag een Zweedse vrijwilligster genaamd Cecilia. Zij had de leiding over het plaatsen van de satellietschotel. Ze werkt voor een grote Zweedse stichting die veel geld had ingezameld. De schotel die ze aan het installeren waren, was bedoeld voor het internet voor het onderwijzen van Engels en computers aan de kinderen. Cecilia was hier nu al twee weken en was op eigen vermogen naar Thailand gekomen om een helpende hand te bieden. Door met haar te praten realiseerde ik me dat er nog behoorlijk was goede mensen in de wereld zijn. Er zijn geen grenzen als je echt wilt helpen!

Daarna sprak ik met een Thaise vrouw genaamd Jang. Zij is de leidster van de mensen die in het kamp wonen. Ze vertelde dat er vrij veel geld was, maar dat het grote probleem school in het goed verdelen van het geld. Er was nog weinig duidelijkheid over hoe het geld het beste moest worden verdeeld en hoe voorkomen moest worden dat mensen twee keer iets kregen terwijl andere niets kregen.

De volgende dag ben ik naar het kantoor van de regionale onderwijs geweest. Daar heb ik gesproken met Khun Boonkasem. Deze man is hoofd financien voor de gehele provincie Krabi. Ik vertelde hem mijn bedoelingen en waar ik het geld het beste aan kon besteden.

Hij vertelde mij dat een school op Ko Pi Pi een waterzuiveringsinstallatie nodig had voor de kinderen. Ik vertelde hem daarna van de 14 kinderen van de Baan Khao Tiam Pah school die getroffen waren. Hij controleerde dit gegeven en verteld toen dat deze school niet in aanmerking kwam voor overheidssteun omdat ze niet rechtstreeks getroffen waren door de tsunami. Sterker nog, niet alle namen van de kinderen kwamen voor op zijn lijst. En degene die er wel opstonden waren ergens onderaan de lijst vinden. Het zou dus nog erg lang duren voordat ze hulp zouden krijgen.

Hoe kan het dat er zoveel geld is, en dat er maar zo weinig spreiding plaatsvind van dit geld? Waarom worden de direct getroffen scholen overladen met goederen, terwijl de indirect getroffen scholen zichzelf moeten bedruipen? Dit gegeven leidde ertoe dat ik besloot om de school met de 14 kinderen te helpen. De volgende ochtend ging ik naar deze school. Alle leraren waren erg blij dat ik was gekomen om ze te helpen. Ze vertelden mij dat niemand persoonlijk was gekomen om hun te helpen. De school zelf heeft 356 leerlingen en 18 leraren. De kinderen zijn tussen de 4 en 15 jaar oud. Ik wandelde tussen de kinderen en vond het erg plezierig om bij ze te zijn.

Ik was eens zoals zij waren, maar nu woon ik ver weg van mijn moederland. Ik was eens zoals zij, klein en vol verwondering over mijn toekomst. Mijn opleiding heeft me gemaakt tot wat ik nu ben. Het lot en geluk hebben me daarin mede geholpen. Maar nu is het tijd om wat terug te doen voor het land waar ik van hou.

K. Tanapong verteld mij dat ze slechts drie computers hadden in de hele school en dat deze werden gebruikt voor de administratie. Als kinderen computerles kregen dan moesten ze per pickup truck vervoerd worden naar een andere school 30 kilometer verderop. Daar waren wel voldoende computers. Nadat ik dit allemaal had aanschouwd beloofde ik de school een aantal computers en studiebeurzen voor de getroffen kinderen.

In overleg met een kennis, die in Bangkok een winkel heeft in tweedehands computers, was ik in staat om voor ongeveer 120 euro per computer 7 computers te leveren aan de school. Daarnaast zou ik 14 studiebeurzen van elk 3000 baht (ongeveer 60 euro) kunnen opzetten. Uiteindelijk zou ik daarnaast de waterzuiverings installatie voor de school op Ko Pi Pi kunnen leveren.

Op 27 juli kwamen mijn man en ik terug bij de school en we werden daar warm onthaald. De computers waren geleverd en Erik en ik gingen diezelfde dag nog naar de bank met de spaarbank boekjes van de kinderen. Op elke rekening stortten wij 3000 baht en gaven deze vervolgens in beheer van de hoofdmeester. De volgende dag was er een soort van ceremonie. Iedereen was gekleed in zijn of haar beste kleding en de algemene ontmoetingsruimte was omgetoverd tot schouwtheater. Alle geleverde spullen (de computers, schriften, ballen, pennen etc.) waren tentoon gesteld. Deze overige spullen waren geleverd door een goede vriendin van mij die in Phuket woont.

Er werden verschillende toespraken gehouden en er werd verteld dat Nederland een van de eerste landen was die in Thailand een ambassade hadden gesticht. Daarnaast wist Erik hen te vertellen dat Nederland zelf een continue strijd met het water levert en dat er dus een soort van verbondenheid was te voelen tussen Nederland en Thailand. Uiteindelijk werden de studiebeurzen ceremonieel overhandigd aan de kinderen en waren er tranen van ontroering in ieders ogen. Vooral toen we de verhalen lazen die ik de kinderen gevraagd had om te schrijven over hun ervaring met de tsunami. Veel kinderen schreven over het verliezen van hun huis, visserboten en visnetten. Andere kinderen schreven hoe hun ouders moesten vluchten voor het water en in de angst leefden dat hun kinderen omgekomen waren. Hartversheurende verhalen over hoe drie enorme golven een einde maakten aan de veilige thuis situatie met een stabiel inkomen en een kans op een goede toekomst.

Maar er was ook tijd voor ontspanning. Louise en Erik nodigden de kinderen uit om een potje te basketballen. Dat was een groot hilarisch schouwspel. Ruim 300 kinderen met zijn allen op een basketbal veld en allemaal stonden ze te kijken en mee te spelen. Wat kunnen die kinderen genieten van zoiets eenvoudigs.

We verlieten de school na vele dankbetuigingen in ontvangst te hebben genomen en konden met een uiterst tevreden gevoel terug kijken op een geslaagde hulp actie.


Tsunami hulp
Dit artikel staat in de meest recente uitgave van FoodNote For You (een van de magazines van Albron BV) en is bekroond met beste inzending via de email. Als je ook een donatie wil doen aan een goed doel, stort dan voor 1x je lunchgeld op Thaise Hulp (3816 CK Amersfoort, NL), giro 3223153